Idea banku wirtualnego

praca dyplomowa napisania 10 lat temu

Bank wirtualny to bank zdematerializowany, nie posiadający własnej, fizycznej placówki. Jak już zostało wspomniane powyżej, banki tego typu nie muszą zatrudniać wykwalifikowanych pracowników, budować oddziałów, przez co znacząco redukują koszta obsługi. Pozwala mu to na częste kreowanie swoim klientom ciekawej oferty. Z reguły cechuje je specjalizacja, którą najczęściej jest konto osobiste, bądź szersza oferta o charakterze (…) depozytowym[1]. Klientami banku wirtualnego są zazwyczaj osoby młode, ponieważ to one są przychylne innowacyjnym technikom, z których korzysta bankowość internetowa. Zarówno prowadzenie działalności internetowej przez bank jak i ludzie korzystający z jego oferty są zadowoleni. Największymi korzyściami dla klientów są :

  • Szybki dostęp do informacji finansowych – klient może odwiedzić bank nie wchodząc do jednego z jego oddziałów, a czynić to może na łamach np witryn internetowych. Ma możliwość wglądu w aktualny stan swoich rachunków bankowych o każdej porze. Człowiek nie będący jeszcze klientem banku może z domu, firmy zasięgnąć pełną informacje o banku i ewentualnie po utworzeniu swojego konta w nim, dokonywać wszelkiego rodzaju transakcji,
  • Oszczędzanie czasu oraz ograniczenie bezpośrednich kontaktów z oddziałem banku – brak kolejek, brak osoby pośredniczącej transakcji, czyli pracownika banku; nie tracimy czasu na dojazd do placówki banku. Mamy zatem do czynienia ze spełnionym – ostatnio popularnym – powiedzeniem, że “czas to pieniądz”. Komputeryzacja systemu bankowego polega bowiem na tym, że mamy całodobowy dostęp do naszego rachunku. Oszczędzamy czas i pieniądze ze względu na brak konieczności ręcznego wypełniania dokumentów i zleceń bankowych.
  • Przyśpieszenie strumieni pieniężnych – szybkość przygotowywania dokumentów elektronicznych oraz samej realizacji transakcji (wszystko dzieje się niemal w trybie natychmiastowym),
  • Mniej dokumentów do wydruku – wykorzystywane są dokumenty elektroniczne, zatem nie ma konieczności drukowania (przygotowywania) transakcji oraz udokumentowania (podpis) dokonania jej na papierze. Służy do tego podpis elektroniczny. Oszczędza to koszty drukowania oraz czas.
  • Większe bezpieczeństwo – bezpieczeństwo danych, stoi na najwyższym poziomie. (Prawie) Niemożliwością jest dostęp osoby niepowołanej do naszego rachunku. Nie jesteśmy narażeni na kradzież gotówki, papierów wartościowych czy ważnych dokumentów bankowych.
  • Nowe produkty bankowe, powstanie których za pomocą tradycyjnych mediów byłoby niemożliwe lub trudne do zaprezentowania przez bank.

 

Jak powyżej zostało napisane, pojawienie się zjawiska bankowości internetowej (szczególnie banków w pełni internetowych) nie jest tylko przydatne dla klienta, ale także wygodne i korzystne dla samego banku. Korzyściami dla banku są:

  • Szybsza obsługa klienta – komputery działają szybciej niż człowiek i dlatego systemy bankowości internetowej także przewyższają szybkościowo pracowników banku.
  • Możliwość dopasowywania ofert do klienta – klient realizując transakcje poprzez internet daje możliwość bankowi zbierania o nim informacji i jego indywidualnych preferencji. Dzięki temu bank może dopasowywać swoje oferty do klienta, przez co staje się jego doradcą.
  • Zaoszczędzenie kosztów związanych z budową nowych oddziałów – zbudowanie oddziału banku w dobrym miejscu dla klienta prawie zawsze wiąże się z ogromnymi kosztami finansowymi. Alternatywą tego jest utworzenie serwerów wirtualnych, z których klienci mogą korzystać z każdego miejsca oraz o każdej porze pod warunkiem, że mają do dyspozycji komputer z dostępem do Internetu.
  • Zredukowanie kosztów obsługi klienta – redukcja kosztów działalności banku; nie ma potrzeby zatrudniania wielu osób obsługujących klientów. Przyjazny system bankowości internetowej (elektornicznej także) pozwala na miłą obsługę klienta. Człowiek czasami może mieć zły humor, źle się czuć przez co klient może zostać potraktowany niemiło, zaś komputer to maszyna, która “zachowuje się” tak, jak bank tego chce, a zawsze chce jak najlepiej dla swojego klienta.
  • Eliminacja niebezpieczeństwa przestępstw związanych z obrotem gotówką – dzięki elektronice nie ma na przykład fałszerstwa dokumentów bankowych.

Poprzez rozszerzenie swojej oferty o nowy kanał dystrybucji produktów bankowych, banki zaspakajają wymagania klientów, a także one czerpią z tego liczne korzyści – jak widać powyżej.

Działalność tego rodzaju banków nie wymaga zaangażowania doświadczonej kadry, jak to ma miejsce w placówkach banków tradycyjnych. Oferta kredytowa nie może być zautomatyzowana. Potrzebni są do tego pracownicy, którzy rozpatrzą wniosek kredytowy i poczynią odpowiednie czynności. Natomiast jeżeli chodzi o ofertę depozytową oraz lokacyjną, to procesy te mogą być sterowane automatycznie przez system komputerowy.

SFNB, czyli Security First Network Bank, był pierwszym bankiem w pełni wirtualnym. Pojawienie się tego banku na rynku datowane jest na 18 października 1995 roku i miało to miejsce w Stanach Zjednoczonych. Bank ten powstał z inicjatywy dwóch krewnych: Michaela McChesney’a, szukającego nowych zastosowań dla stworzonego przez jego firmę bezpiecznego systemu operacyjnego SecureWare, i Jamesa Mahana, szefa niewielkiego banku Cardinal Banccshares, który zastanawiał się, czy nie da się w sektorze bankowym powtórzyć sukcesu dwóch amerykańskich adwokatów, którzy zaoferowali w sieci pośrednictwo w procedurach imigracyjnych i otrzymali ponad 30 tysięcy odpowiedzi[2].

Bank ten był jedynym bankiem dopuszczonym przez nadzór bankowy oraz FDIC (Federal Deposits Insurance Company), wykorzystując Internet jako kanał dystrybucyjny. Działo się tak za sprawą zaadaptowania ww. bezpiecznego systemu operacyjnego. Sukces, jakim jest pozyskanie 10 tysięcy klientów w jeden rok, był skutkiem oferty tego banku, gdyż oferował on wysokie oprocentowanie depozytów. Z chwilą upłynięcia roku działalności banku, łączna suma depozytów sięgała prawie 41 milionów dolarów. Ciekawe jest to, iż zainteresowane oprogramowaniem SecureWare były inne banki i niewiele brakowałoby (gdyż zastanawiano się nad tym), żeby SFNB zrezygnował z bankowości skupiając się na produkowaniu oprogramowania zabezpieczjącego systemy operacyjne.

Pięć lat musiała Polska poczekać, aby w końcu wejść w grono państw, które mogły poszczycić się posiadaniem w pełni wirtualnego banku. 27 listopad 2000 rok to dzień, w którym mBank został utworzony z inicjatywy BRE Banku.

Jeszcze później bankowość internetowa miała swój początek w Japonii. Od początku roku 2001 roku działa Japan Net Bank. Szefem pierwszego internetowego banku w Japonii jest najmłodszy (wówczas) wśród japońskich prezesów Yoshikyuki Miyai, co także jest interesujące. Na początku swojej działalności większością klientów byli ludzie młodzi, a przyciągało ich między innymi :

  • wysokie oprocentowanie depozytów (terminowych), które były ponad 2 razy wyższe niż w bankach tradycyjnych (0,15% do 0,40%)
  • niższe opłaty i prowizje (około 40% stawek rynkowych)[3]

Tanie wykonywanie swoich usług bank mógł dokonywać dzięki niskim kosztom. Bank ten zatrudniał na początku około 100 osób, z czego połowę stanowiły osoby zatrudnione na niepełny etat, pracujące w tzw. call centers[4]. Posiadał on jedno biuro, zaś niektóre z usług wykonywał za niego bank Sakura, jeden ze współwłaścicieli. Każdy wie, iż Japonia fascynuje się elektroniką – to właśnie tam pierwsze ukazują się światłu dziennemu najnowsze telefony, komputery i inne technologiczne nowości. Dlatego też popularne były i są bankomaty, a bankowość internetowa była w 2001 roku kolejną nowinką, obok której ludzie nie przeszli obojętnie.

[1] Arkadiusz Jurkowski “Materiały i studia. Zeszyt nr 125 – Bankowość elektroniczna”, s.61, NBP, Warszawa , Czerwiec 2001r.

[2] Jakub Grzechnik, “Bankowość Internetowa”, s.57, Internetowe Centrum Promocji, Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk, 2000r.

[3] Wszystkie dane odnośnie JNB są z miesiąca sierpnia 2001 roku.

[4] “Prawo Bankowe”, artykuł “Początki bankowości internetowej w Japonii”, nr 7/8 (47/48), lipiec/sierpień 2001r.

Reklamy

Formy bankowych rozliczeń pieniężnych

Wśród dyspozycji udzielanych bankowi można rozróżnić dyspozycje gotówkowe i bezgotówkowe. Dyspozycją gotówkową może być czek gotówkowy lub dowód wpłaty na rachunek bankowy.

Czek gotówkowy to czek, w którym wystawca (dłużnik) upoważnia trasata (bank) do obciążenia jego rachunku określoną w czeku kwotą oraz wypłacenia tej kwoty okazicielowi (czek gotówkowy na okaziciela) lub osobie imiennie w czeku wskazanej (imienny czek gotówkowy). Czek gotówkowy może być przedstawiony do zapłaty w innym banku, ale jedynie wówczas, gdy trasat przekaże uprzednio do tego banku odpowiednie środki.[1] Rozliczenia za pomocą czeku gotówkowego prezentuje rys. 1.

Rys. 1. Realizacja czeku gotówkowego

Źródło: Z. Krzyżkiewicz, Rozliczenie pieniężne – vademecum bankowe, Poltext, Warszawa 1999, s. 32.

Rozliczenia bezgotówkowe są popularną formą rozliczeń pieniężnych między jednostkami gospodarczymi ze względu na obowiązek posiadania przez nie rachunku bankowego i obowiązek wykazywania obrotów. Rozliczenia bezgotówkowe stają się coraz bardziej rozpowszechnioną formą rozliczeń pieniężnych dotyczących osób fizycznych ze względu na bezpieczeństwo obrotu pieniężnego a także z powodu ułatwień, jakie daje ten sposób rozliczeń.[2]

Rozliczenia bezgotówkowe są przeprowadzane za pomocą:

  1. polecenia przelewu,
  2. polecenia zapłaty,
  3. czeku rozrachunkowego,
  4. akredytywy,
  5. karty płatniczej,
  6. rozliczeń planowych,
  7. okresowych rozliczeń saldami.

Charakterystyczne cechy rozliczeń transakcji skłaniają uczestników tych operacji do wyboru określonej formy rozliczeń.[3]

Polecenie przelewu jest najpopularniejszą i uniwersalną formą rozliczeń bezgotówkowych. W zasadzie wszystkie rodzaje rozliczeń można przeprowadzać w tej najprostszej formie. Polega ona na wydaniu bankowi dyspozycji przelania określonej kwoty z rachunku bankowego płatnika na wskazany przez niego rachunek w dowolnym banku. Z polecenia przelewu mogą korzystać wszystkie osoby prawne i fizyczne posiadające rachunek bankowy.

Od stycznia 1998 r. bank jest zobowiązany do określenia w umowie rachunku bankowego terminów realizacji zleceń posiadacza rachunku i prowizji bankowych związanych m.in. z przelewami. Wyraźnie jest też stwierdzone, że bank ponosi odpowiedzialność za szkody spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem polecenia.[4]

—-

[1] L. Góral, M. Karlikowska, K. Koperkiewicz-Mordel, Polskie Prawo Bankowe, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2001, s. 153.

[2] W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 162.

[3] W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 163.

[4] Z. Dobosiewicz, Bankowość, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2003, s. 319.

Klasyfikacja produktów bankowych

kontynuujemy prezentację pracy magisterskiej z Rzeszowa

Portfel produktów bankowych wiąże się ściśle z wybranymi segmentami rynku i obsługiwanymi klientami, a zatem wynika z misji i strategii banku. Zakres usług w zakresie działania banku oznacza mniejsze lub większe zróżnicowanie proporcji w poszczególnych rodzajach działalności.

Cechą charakterystyczną banków jest to, że przy wprowadzaniu nowego asortymentu dąży się do zróżnicowania oferowanych usług nie likwidując innych. Banki oferują pakiety usług i produktów umożliwiających klientowi wygodne i nowoczesne zarządzanie pieniędzmi.

Banki najczęściej oferują następujące rodzaje produktów i usług:

  • kredyty:

– krótkoterminowe udzielane na okres do 1 roku,

– średnioterminowe udzielane od 1 do 3 lat,

– długoterminowe z terminem spłaty powyżej 3 lat, w tym:

– dyskontowy,

– akceptacyjny,

– hipoteczny,

– lombardowy,

  • pożyczki pieniężne,
  • faktoring,
  • leasing,
  • gwarancje bankowe i poręczenia,
  • lokaty:

– krótkoterminowe 7, 14 dniowe i 1, 2, 3, 6 miesięczne,

– długoterminowe 12, 24 miesięczne,

  • akcje, obligacje,
  • wkłady oszczędnościowe – rachunki oszczędnościowo – rozliczeniowe (konta osobiste), rachunki czekowe, rachunki call, rachunki bankowe, rachunki bieżące z kartami kredytowymi,
  • obrót dewizowy (realizacja zagranicznych zleceń, przekazów, czeków bankierskich, podróżniczych), walutowe rachunki oszczędnościowo – rozliczeniowe skup i sprzedaż walut (kantor),
  • obrót gotówkowy, bezgotówkowy (wpłaty, wypłaty), bezpośrednia usługa bankowa (direct banking), domowe usługi bankowe (home banking),
  • depozyty automatyczne, certyfikaty depozytowe,
  • bony oszczędnościowe,
  • bankowe papiery wartościowe, ich przechowywanie oraz wykonywanie zleceń związanych z emisją papierów wartościowych,
  • obrót wierzytelnościami pieniężnymi,
  • udostępnianie skrytek sejfowych,
  • zarządzanie funduszami emerytalnymi,
  • usługi konsultacyjno – doradcze, poradnictwo finansowe świadczone klientom,
  • realizacja akredytyw,
  • usługi maklerskie i inne usługi finansowe[1].

Dobór produktów i usług oferowany w banku wiąże się ściśle z grupami klientów, do których są one adresowane i z ich potrzebami, a nie tylko ogranicza się do oferowania klientom świadomie i celowo wybranych produktów, ale także do właściwego określania środowisk, do których powinna być kierowana oferta.

W działaniach tych chodzi nie tylko o pozyskanie nowej klienteli, ale również o utrwalenie i rozszerzenie współpracy z obecnymi klientami.

[1]W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 109-321.

Pożyczka w Eurokoncie

praca magisterska z zeszłego miesiąca

Pożyczka udzielana jest właścicielowi lub współwłaścicielowi Eurokonta, który posiada stałe miejsce zamieszkania na terenie Polski, posiada Eurokonto od co najmniej 3 miesięcy (do okresu posiadania Eurokonta może być zaliczony okres posiadania innego rachunku o charakterze bieżącym, prowadzonego przez Bank Pekao S.A., przekształconego w Eurokonto) oraz przestrzegał warunków umowy rachunku.

Wypłaty w ramach pożyczki nie różnią się od wypłat z Eurokonta. Gotówkę można wypłacać w Oddziałach Banku Pekao S.A. i w bankomatach. Klient decyduje, kiedy i ile pieniędzy wypłacić z rachunku i na jaki cel je przeznaczyć. Pożyczka w Eurokoncie to źródło finansowania nie tylko codziennych zakupów, lecz również większych inwestycji.

Charakterystyka pożyczki w Eurokoncie

  • pożyczka ma formę warunkowej, odnawialnej linii kredytowej, gdzie każda spłata powoduje odnowienie przyznanego limitu o kwotę dokonanej spłaty,
  • umowa podpisywana jest na okres 12 miesięcy,
  • w trakcie trwania umowy można wnioskować o podwyższenie limitu,
  • odsetki od wykorzystanej kwoty pożyczki Bank pobiera na koniec każdego miesiąca i liczone są one za okres od dnia powstania zadłużenia do dnia poprzedzającego jego spłatę,
  • uruchomienie pożyczki następuje po podpisaniu umowy z posiadaczem Eurokonta,
  • limit pożyczki stanowi wielokrotność 100 zł i jest ustalany indywidualnie na podstawie analizy wysokości i regularności wpływów na rachunek.

Wniosek o pożyczkę w Eurokoncie można złożyć w dwojaki sposób: telefonicznie pod numerem 0-801 365 365, jeśli klient posiada Eurokonto przez minimum 3 miesiące (wymóg ten nie dotyczy posiadaczy Eurokonta VIP) lub jeśli do okresu posiadania Eurokonta będzie zaliczony okres posiadania innego rachunku o charakterze bieżącym prowadzonego przez Bank, osobiście w oddziale Banku Pekao SA.

Wraz z wnioskiem o udzielenie pożyczki w Eurokoncie konieczne jest przedstawienie zaświadczenia o zatrudnieniu.

Warunki udzielania pożyczki w zależności od odmiany Eurokonta

Eurokonto Junior i Eurokonto OK. nie ma możliwości korzystania z pożyczki

Eurokonto Akademickie

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 6 miesięcy

Eurokonto Standard

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Eurokonto Plus

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Eurokonto VIP

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł (40.000 zł przy dochodach wyższych niż 9.000 zł netto miesięcznie)
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Eurokonto Prestiż

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 40.000 zł (100.000 zł w przypadku dodatkowych zabezpieczeń)
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • wniosek przyjmowany jest przez doradcę bankowego
  • termin podpisania umowy: uzgodniony z Klientem przez doradcę bankowego
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 1 miesiąc

Eurokonto Business

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 70.000 zł
  • więcej szczegółów można znaleźć na stronie Eurokonto Business

Eurokonto WWW

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł (dla Klientów o statusie VIP limit pożyczki może być wyższy)
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany za pośrednictwem Internetu
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Opłaty i prowizje

  • Pożyczka w Eurokoncie standardowym, Eurokoncie Plus, Eurokoncie VIP, Eurokoncie Prestiż i Eurokoncie WWW (opłata za udzielenie, prolongowanie, podwyższenie limitu: 1,8%, min. 60 zł),

Pożyczka w Eurokoncie Akademickim (opłata za udzielenie, prolongowanie, podwyższenie limitu: od 0,3%, min. 5 zł).

Istota i funkcjonowanie rachunków bankowych

praca magisterska z Rzeszowa

Nawiązanie współpracy z bankiem rozpoczyna się otwarciem rachunku bankowego, który potocznie nazywany jest także kontem bankowym. Posiadanie rachunku bankowego włącza jego właściciela w system rozliczeń pieniężnych obejmujący cały kraj, a także umożliwia korzystanie ze wszystkich usług własnego banku i współpracujących z nim innych banków. Osoby fizyczne i prawne mają całkowitą swobodę wyboru banku, w którym zamierzają otworzyć rachunek. Ich wybór może być podyktowany względami wygody komunikacji lub specjalizacją banku.[1]

Umowa o otwarcie rachunku bankowego ma charakter cywilnoprawny, a umawiające się strony są równorzędnymi partnerami. Cywilnoprawny charakter umowy podkreśla swobodę wyboru banku, w którym klient może otworzyć rachunek. W umowie rachunku bankowego bank zobowiązuje się do przechowywania środków pieniężnych posiadacza rachunku oraz do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych. Jednostki gospodarcze dokonują za pośrednictwem banków rozmaitych operacji rozliczeniowych, korzystają z kredytów, deponują lokaty terminowe, gromadzą fundusze o różnym przeznaczeniu i w związku z tym mają z reguły więcej niż jeden rachunek bankowy. Rachunki bankowe mają różny charakter ze względu na ich przeznaczenie i treść ekonomiczną ewidencjonowanych na nich operacji.[2]

Instytucję rachunku bankowego regulują przepisy kodeksu cywilnego i prawa bankowego. Na ich podstawie opracowano w poszczególnych bankach wewnętrzne regulaminy, określające szczegółowo stosunki między klientami a bankiem, dotyczące prowadzenia rachunków bankowych. Regulaminy mogą różnić się w szczegółach pomiędzy różnymi bankami, ale uregulowane ustawowo zasady ogólne są identyczne we wszystkich bankach. Bank ma obowiązek zapoznania klienta z regulaminem przed zawarciem umowy rachunku bankowego.[3]

Rachunki bankowe są numerowane jednolicie, a każdy rachunek ma swój indywidualny numer. Od roku 2001 polskie banki zastąpiły dotychczasową numerację nowymi numerami, zgodnie z wymaganiami Unii Europejskiej – wg Międzynarodowego standardu IBAN – Identification Bank Account Number. Numer rachunku składa się z trzech elementów:

  • liczba kontrolna,
  • numer oddziału banku,
  • identyfikacja klienta i rachunku

np. 47 – 10201013 – 122670198

Numer rachunku jest niejako skrótem adresu bankowego, więc dokładne wypełnianie dokumentów bankowych należy bezwzględnie przestrzegać kolejności i ścisłości numeracji. W przypadku zamknięcia rachunku banki przez dłuższy czas nie przydzielają tego numeru porządkowego innym klientom.[4]

Rachunkiem dysponują tylko osoby upoważnione, których wzory podpisów złożono w banku. W ściśle określonych sytuacjach mogą być dokonywane księgowania z inicjatywy banku, ale może on dysponować rachunkiem klienta tylko w określonych przypadkach. Bank może pobierać bez dyspozycji klienta odsetki i opłaty lub przeprowadzać storna mylnych księgowań, wynikłych z jego winy. Podobnie niektóre księgowania dotyczące operacji kredytowych mogą być, na zasadzie umowy, dokonywane z inicjatywy banku. Bez dyspozycji klienta pokrywane są zobowiązania wynikające z tytułów wykonawczych (sądowych i administracyjnych). Właścicielem środków  i jedynym ich dysponentem jest posiadacz rachunku.

O przebiegu księgowań klient banku jest informowany za pomocą wyciągu z rachunku. Przy każdej zmianie stanu rachunku otrzymuje wyciąg przedstawiający dokonane księgowania i wysokość salda na początek i koniec dnia. Do wyciągu dołączone są dowody w postaci odcinków własnych poleceń przelewu, odcinków przelewów otrzymanych, dowody wpłat gotówkowych własnych lub osób trzecich itp.

W przypadku stwierdzenia różnic powinien on poinformować o tym bank i dążyć do uzgodnienia zapisów. Wyciąg z rachunku jest jedyną formą informowania klienta o obrotach i stanie rachunku. Klient może otrzymać w oddziale informację ustną, ale po uprzednim wylegitymowaniu się i udowodnieniu odpowiednich uprawnień, banki nie udzielają takich informacji telefonicznie.

Banki mają obowiązek przestrzegania tajemnicy obrotów i stanów rachunków bankowych, w tym udzielanych kredytów. Jednak mogą one przekazywać sobie nawzajem informacje o udzielanych kredytach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie potrzebnym w związku z udzielaniem kredytów, poręczeń i gwarancji bankowych. Natomiast nie mogą być udzielane informacje dotyczące wkładów oszczędnościowych osób fizycznych, chyba, że zażąda ich sąd lub prokurator oraz w innych szczegółowo określonych przypadkach (np. postępowania spadkowego).[5]

[1] Z. Krzyżkiewicz, Rozliczenie pieniężne – vademecum bankowe, Poltext, Warszawa 1999, s. 64.

[2] W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 344.

[3] Tamże, s. 346.

[4] W. L. Jaworski ( red.), Bankowość. Podręcznik akademicki, Poltext, Warszawa 2001, s. 310.

[5] J. Grzywacz, Współpraca przedsiębiorstwa z bankiem, Difin, Warszawa 2003, s. 75.

Rynek usług bankowych w Polsce

praca dyplomowa z Kielc

Nazwa „bank” pochodzi od włoskiego słowa „banco” (ławka, kontuar, przy którym pracował włoski handlarz pieniędzmi).[1]

Współcześnie zakres pojęcia bank nie jest jednoznacznie sprecyzowany. Tradycyjne definicje banku określają bank jako przedsiębiorstwo usługowe, którego działalność polega na udzielaniu kredytów i zdobywaniu środków potrzebnych do sfinansowania kredytów.

W szerszym ujęciu definicja banku obejmuje wewnętrzne i zewnętrzne warunki działalności. Do warunków wewnętrznych należy zaliczyć współpracowników, operatywne zarządzanie, wewnętrzne informacje oraz zasoby pieniądza w dyspozycji przedsiębiorstwa; do warunków zewnętrznych – te, które są składnikami otoczenia.[2]

Rynek bankowy w Polsce ukształtował się z początkiem lat dziewięćdziesiątych, zatem doświadczenia w działalności rynkowej polskich banków są zaledwie kilkuletnie i znacznie ustępują bankom zagranicznym. Jak na każdym rynku, również i tutaj mamy do czynienia z kategoriami podaży, popytu, cen, konkurencji oraz marketingu.

Podmiotami podaży na rynku bankowym są banki (polskie i zagraniczne) oraz instytucje niebankowe, takie jak towarzystwa kredytowe, kasy pożyczkowe, lombardy, poczta, fundusze powiernicze i firmy leasingowe.

Podmiotami popytu na rynku bankowym są gospodarstwa domowe, podmioty gospodarcze, organizacje społeczne, jednostki administracji i samorządowe, jednostki budżetowe, a także inne banki.

Przedmiotem sprzedaży na rynku bankowym są różnorodne usługi związane z obsługą finansową przedsiębiorstw, instytucji, urzędów i gospodarstw domowych, np. kredyty, lokaty, rachunki bankowe, operacje rozliczeniowe i usługi dodatkowe.

Chociaż wszystkie banki są specyficznymi instytucjami, to jednak nie stanowią one całkowicie jednorodnej grupy podmiotów gospodarczych i w związku z tym mogą być klasyfikowane według różnych kryteriów. W tabeli przedstawiono rodzaje banków wyodrębnione według różnych kryteriów.

Polskie prawo bankowe stanowi, że bank jest osobą prawną, działającą na podstawie zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem powierzone mu środki. W Polsce zezwolenie na prowadzenie działalności bankowej wydaje Komisja Nadzoru Bankowego, a uzyskanie tej zgody wymaga spełnienia przez założycieli banku określonych warunków.

W polskim systemie bankowym najważniejsza rolę odgrywa Narodowy Bank Polski – jest on „bankiem banków”.

NBP – to bank centralny, jest bankiem rezerwowym dla banków operacyjnych. Bank banków spełnia następujące funkcje:[3]

  • reguluje cyrkulacje emitowanego pieniądza,
  • reguluje wielkość pieniądza bankowego tworzonego przez banki
  • operacyjne,
  • reguluje płynność całego systemu,
  • kształtuje potencjał kredytowy banków operacyjnych poprzez odpowiednie instrumenty pieniężne.

Tabela 3. Kryteria klasyfikacji i rodzaje banków

KRYTERIUM RODZAJE BANKÓW
FUNKCJE PEŁNIONE W SYSTEMIE BANKOWYM banki centralne

banki emisyjne

banki apeksowe (banki banków)

banki gospodarki narodowej

banki państwa

banki operacyjne

SPECJALIZACJA FUNKCJONALNA banki uniwersalne

banki o zadaniach specjalnych (banki specjalne, banki wyspecjalizowane)

SPECJALIZACJA BRANŻOWA banki rolnicze (rolne)

banki rzemieślnicze

banki budowlane

banki przemysłowe

banki handlu zagranicznego itp.

RODZAJ WYKONYWANYCH CZYNNOŚCI banki handlowe (banki depozytowo-kredytowe, banki komercyjne)

banki rozwojowe (banki inwestycyjne, banki kredytu długoterminowego)

banki lokacyjne (banki oszczędnościowe, banki depozytowe)

kasy oszczędnościowe

PRZEDMIOT DZIAŁANIA banki depozytowo-kredytowe

banki hipoteczne

banki inwestycyjne

banki rozliczeniowe

banki dewizowe itp.

SIEDZIBA CENTRALI BANKU banki krajowe

banki zagraniczne

RODZAJ UDZIELANYCH KREDYTÓW banki kredytu długoterminowego

banki kredytu średnioterminowego

banki kredytu długoterminowego

TERYTORIALNY ZASIĘG DZIAŁANIA banki lokalne

banki regionalne

banki krajowe

banki międzynarodowe

FORMA WŁASNOŚCI banki państwowe

banki komunalne

banki spółdzielcze

banki prywatne

banki o kapitale mieszanym

RODZAJ OBSŁUGIWANEJ KLIENTELI banki obsługujące ludność (osoby prywatne)

banki obsługujące podmioty gospodarcze

SKALA PROWADZONEJ DZIAŁALNOŚCI

(rozmiary pojedynczych transakcji, rodzaj świadczonych usług)

banki typowo hurtowe (banki inwestycyjne sensu „largo”, „wholesale banks”)

banki hurtowo-detaliczne

banki detaliczne („retail banks”)

Źródło: T. Orzeszko, „Banki spółdzielcze…”, op. cit s. 14-15.

Centralny bank – dzięki temu, że dokonuje emisji pieniądza – jest zawsze wypłacalny. Jeżeli poniesie straty, to i tak będzie mógł w pełni zaspokoić roszczenia posiadaczy wkładów.

Najbardziej istotne dla Narodowego Banku Polskiego jest spełnianie funkcji banku gospodarki narodowej. W tym charakterze jest on z jednej strony regulatorem całego obiegu pieniężnego wewnątrz kraju oraz równowagi bilansu płatniczego, a z drugiej strony – bankierem państwa w zakresie udzielania dla rządu obsługi długu państwowego oraz kasowej obsługi budżetu.

Do systemu bankowego zalicza się również tak zwane instytucje okołobankowe:

Bankowy Fundusz Gwarancyjny – powstał w wyniku zmian struktury własnościowej w systemie bankowym. Udział sektora państwowego zmniejszył się ze 100% do około 10%. Główny zadaniem BFG jest gwarantowanie wkładów zgromadzonych w banku.

Krajowa Izba Rozliczeń – powołana przez Narodowy Bank Polski w celu usprawnienia rozliczeń międzybankowych.

Związek Banków Polskich – to „reprezentant” środowiska bankowego. Opiniuje akty prawne dotyczące banków.

Pierwsze zmiany dostosowujące działalność polskiego systemu bankowego do potrzeb gospodarki rynkowej nastąpiły na mocy ustawy o prawie bankowym. Ustawa stwarzała możliwość wykorzystania aparatu bankowego jako ważnego ogniwa, wpływającego w sposób aktywny na kształtowanie i realizację polityki gospodarczej państwa oraz równowagi gospodarczej. Ciężar zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu bankowego spoczywał na banku centralnym, tejże na Narodowym Banku Polskim, który zgodnie z ustawą był bankiem emisyjnym państwa oraz centralną instytucją kredytową, rozliczeniową i dewizową („Status NBP”, Ustawa z dnia 26 II 1982 r. Dz. U. nr 7 poz. 57).

Przez system bankowy należy rozumieć „wszystkie instytucje bankowe o różnych formach własności oraz normy prawne ustalające organizację, zakres oraz zasady działania banków. System bankowy jest pojęciem, który kojarzy się z przepisami prawnymi, instytucjami zajmującymi się operacjami pieniężnymi, urządzeniami organizacyjnymi i planistycznymi regulacjami funkcjonowania pieniądza w gospodarce.” („Prawo bankowe”, Ustawa z dnia 26 II 1982 r., Dz. U. nr 7 poz. 56).

Dalsze zmiany w organizacji systemu bankowego wynikające z wprowadzenia gospodarki rynkowej w Polsce musiały być połączone z radykalną i przełomową reformą sposobu prowadzenia polityki pieniężno – kredytowej oraz ogniwa systemu bankowego.

Zapoczątkowane w 1989 roku przekształcenia polskiego systemu bankowego realizowano na czterech płaszczyznach. Były one następujące:[4]

  • budowa nowego systemu prawnego normującego działalność banków,
  • przekształcenie NBP w nowoczesny bank centralny, nie prowadzący działalności komercyjnej (zakładało to między innymi utworzenie na bazie NBP kilku banków komercyjnych),
  • doprowadzenie do powstania prywatnych banków komercyjnych w tym także banków o kapitałach zagranicznych,
  • prywatyzacja banków komercyjnych.

Zostały uchwalone wówczas „Prawo bankowe” (Ustawa z dnia 31 I 1989 r., Dz. U. nr 4, poz. 21.) i „Ustawa o Narodowym Banku Polskim” (Ustawa z dnia 31 I 1989 r., Dz. U. nr 4, poz. 22).

Omówione ustawy zapoczątkowały rewolucyjną zmianę w sektorze bankowym. Zgodnie z nowymi regulacjami, banki stały się przedsiębiorstwami działającymi w warunkach konkurencji, dążącymi do osiągania zysków. Od tej chwili stosunki między bankami a przedsiębiorstwami miały się kształtować na zasadzie dobrowolności i konkurencji.

„Ustawa o Narodowym Banku Polskim” nie pozwalała mu pełnić funkcji banku komercyjnego. Podzielono NBP na dwie części, z których komercyjna była znacznie większa, a mniejszą – pełniącą funkcję banku centralnego, utrzymać pod dawną nazwą. W tym celu w lutym 1989 roku utworzono, na bazie struktur lokalnych NBP, dziewięć dużych regionalnych banków komercyjnych. Były to banki państwowe (w 1991 roku stały się spółkami akcyjnymi Skarbu Państwa). Nowe banki odziedziczyły po NBP monopolistyczną pozycję w zakresie kredytów dla wielkich przedsiębiorstw każdego z dziewięciu regionów, szybko jednak zaczęły odczuwać konkurencję ze strony zakładanych nowych banków.

Stworzone dzięki nowemu ustawodawstwu bankowemu podstawy do rzeczywistego rozwoju dwuszczeblowego systemu bankowego zostały wzmocnione zmianami o charakterze ustrojowym. Proces transformacji w kierunku gospodarki rynkowej połączony z realizacją programu stabilizacyjnego z 1990 roku, stworzył nie tylko warunki do działań wyznaczonych przez nowe uregulowania dotyczące zarówno banku centralnego jak i banków komercyjnych, lecz także wzmocnił pozycję sektora bankowego w realizacji zadań gospodarczych i stał się impulsem tworzenia systemu finansowego, w którym dominującą rolę odgrywa sektor bankowy.

Lata 1990-1995 to okres zmian w strukturze polskiego sektora bankowego, są one rezultatem zastosowania różnorodnych metod zmieniających układ stosunków własnościowych w systemie.

Uwzględniając historycznie można wyróżnić kilka etapów wchodzenia kapitału zagranicznego na polski teren:[5]

  • I okres (lata 1990 – I półrocze 1992) panuje łagodny „klimat” wyraźnie sprzyjający zakładaniu banków, w tym również z kapitałem zagranicznym.
  • II okres (półrocze 1992 – I półrocze 1994) ze względu na bardziej rygorystyczne warunki licencjonowania banków, wyraźnie nie sprzyja napływowi kapitału zagranicznego do sektora bankowego.
  • III okres (półrocze 1993 – 2001) charakteryzuje się polityką dopuszczenia kapitału zagranicznego do krajowego systemu bankowego pod warunkiem jego udziału w uzdrowieniu i dokapitalizowywaniu polskich banków.

Bardzo istotne dla polskiego systemu bankowego były uchwalone w 1994 roku dwa akty prawne:

  1. „O restrukturyzacji banków spółdzielczych i BGŻ” (ustawa z dnia 24 VI 1994 r., Dz. U. nr 80, poz. 369)
  2. „O Bankowym Funduszu Gwarancyjnym” (ustawa z dnia 14 XII 1994 r., Dz. U. nr 4, poz.

Deregulacja spółdzielczości nastąpiła w 1989 roku. Banki spółdzielcze stały się bankami uniwersalnymi, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami. Z jednej strony banki te były nie przygotowane do nowych funkcji i popełniały wiele błędów w swej działalności, z drugiej zaś – nie były w stanie spełnić wymagań NBP i nadzoru bankowego w zakresie wielkości kapitału, wskaźnika wypłacalności, funduszu ryzyka, obowiązkowej rezerwy kredytowej.

W oparciu o wymienioną ustawę powołane zostało, powiązane kapitałowo Zrzeszenie Krajowe Banków Spółdzielczych o trójszczeblowej strukturze organizacyjnej. Jego poszczególne ogniwa stanowią BGŻ S.A. jako Bank Krajowy, Banki Regionalne oraz Banki Spółdzielcze.

Od 1 stycznia 1998 obowiązuje nowe prawo bankowe (ustawa z dnia 29 VIII 1997 r. – „Prawo bankowe” Dz. U. nr 140, poz. 939).

W polskim prawie bankowym i praktyce bankowej w coraz szerszym stopniu uwzględnia się standardy europejskie. Dotyczy to zarówno prawa bankowego obowiązującego do końca 1997 r., jak i nowego prawa oraz ustawy o Narodowym Banku Polskim, a także rozporządzeń wykonawczych wydawanych przez prezesa NBP. Przykładem może być wprowadzenie nadzoru bankowego i norm ostrożnościowych ustawowo ograniczających ryzyko bankowe. Interesy klientów zabezpiecza także powołanie Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, gwarantującego klientom zwrot wkładów i depozytów lokowanych w każdym banku. W dziedzinie rozliczeń pieniężnych wprowadzono instytucjonalnie karty płatnicze i nowoczesny system rozrachunków międzybankowych. Zarządzeniem prezesa NBP zobowiązano banki do zwalczania procederu prania pieniędzy na zasadach przyjętych w skali międzynarodowej.

Nowe prawo bankowe stworzyło formalne podstawy dokumentowania od 1998 r. operacji bankowych za pomocą elektronicznych nośników informacji. Także wiele innych przepisów szeroko pojętego prawa bankowego uwzględnia standardy europejskie. W dziedzinie rachunkowości bankowej wprowadzono od 1996 roku wzorcowy plan kont (WPK), odpowiadający standardom europejskim, a polskie banki są zobowiązane do ewidencjonowania swej działalności zgodnie z tym planem kont. Pozwala to na publikowanie bilansów i wyników finansowych naszych banków w ujednoliconej formie, czytelnej dla banków europejskich.

Mimo widocznego postępu w dostosowaniu polskiego prawa bankowego do przepisów obowiązujących w Unii Europejskiej, konieczna jest dalsza rekonstrukcja przepisów dotyczących rynku finansowego i działających na nim banków.

Dalszy rozwój systemu bankowego w Polsce wymaga przede wszystkim:

  • dostosowania norm regulujących działania banku centralnego i banków komercyjnych do dyrektyw i zaleceń Unii Europejskiej,
  • wzmocnienie polskiego systemu bankowego w drodze prywatyzacji, konsolidacji i dokapitalizacji,
  • określenie roli kapitału zagranicznego w polskiej bankowości.

Rysunek 5. Struktura organizacyjna i samorządowa BGŻ i banków spółdzielczych w latach 1975-1998

Źródło: T. Orzeszko, „Banki spółdzielcze…”, op.cit s. 54.

Zasady działania BGŻ i banków spółdzielczych oraz wzajemne stosunki między nimi określiły ustawy:

  • z dnia 26 II 1982 r. „Prawo bankowe” (Dz. U. nr 7, poz. 56),
  • z dnia 16 IX 1982 r. „Prawo spółdzielcze”(Dz. U. nr 30, poz. 210).

Akty te zapewniły BGŻ i bankom spółdzielczym pełną autonomię poprzez stworzenie warunków do zwiększenia samodzielności działania i demokratyzacji każdego z członów oraz regulujące podstawowe zasady samorządnego działania spółdzielczości bankowej.

Dokonująca się transformacja polskiej gospodarki stała się czynnikiem wymuszającym zmiany, między innymi także w spółdzielczości bankowej, stanowiącej integralną część przebudowanego systemu bankowego. Pojawiła się konieczność dostosowania BGŻ do nowych, właściwych dla gospodarki rynkowej warunków, a co za tym idzie, do standardów międzynarodowych, głównie europejskich. Niezbędne podstawy prawne dały, jak już wcześniej wspomniano, ustawy z dnia 30 I 1989 r. Prawo bankowe (tekst jednolity: Dz. U. 1992, nr 72, poz. 359) i o NBP (tekst jednolity: Dz. U. 1992, nr 72, poz. 360).

W tym kontekście głównym zadaniem podjętej restrukturyzacji spółdzielczego sektora bankowego było ukształtowanie nowoczesnych struktur nadbudowy w celu stworzenia jednolitego, bezpiecznego i zdolnego do konkurencji systemu bankowego o sprawnym przepływie pieniądza, silnym kapitale, jednolicie skomputeryzowanego, powiązanego zarówno z krajowym jak i zachodnimi systemami bankowymi.

7 II 1990 roku na mocy ustawy z 20 I 1990 r. (Dz. U. 1990, nr 6, poz. 36) BGŻ (bank państwowo-spółdzielczy) przestał spełniać w stosunku do banków spółdzielczych funkcje centralnego związku spółdzielczego. Spośród zrzeszonych wcześniej w BGŻ 1662 banków spółdzielczych do końca 1990 roku współpracę na nowych zasadach podjęło 1577 banków.[6]

Ustawa z dnia 24 VI 1994 r. (Dz. U. 1994, nr 80, poz. 369) „O restrukturyzacji banków spółdzielczych i BGŻ” między innymi:[7]

  • wprowadzała trzystopniową strukturę spółdzielczości kredytowej (banki spółdzielcze, banki regionalne i BGŻ),
  • ograniczała wachlarz usług świadczonych przez te banki i teren na którym działają,
  • wprowadzała rozwiązanie gwarantujące wypłacalność i płynność banków spółdzielczych,
  • określała źródła finansowania strat tego sektora.

[1] T. Orzeszko, „Banki spółdzielcze w Polsce”, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Bankowej, Poznań 1998, s.11.

[2] G. Rytelewska, „Marketing…”, op.cit. s. 14.

[3] W. L. Jaworski, „Banki”, Poltext, Warszawa 1996, s. 9.

[4] Z. Dobosiewicz, „Podstawy bankowości”, PWN, Warszawa 1997, s. 21.

[5] B. Pietrzak, Z. Polański, „System finansowy w Polsce”, PWN, Warszawa 2001.

[6] T. Orzeszko, „Banki spółdzielcze…”, op.cit s. 66.

[7] Tamże, s. 68.

Historia polskiego systemu bankowego

Mimo podjętych na początku lat osiemdziesiątych reform, system bankowy nadal był nieefektywny. W roku 1985 w Polsce istniały tylko cztery banki. NBP jako bank centralny, Bank Handlowy – monopolista w zakresie obsługi transakcji związanych z handlem zagranicznym, Bank Polska Kasa Opieki S.A. – zajmujący się głównie obsługą eksportu wewnętrznego (sprzedaż za dewizy towarów w kraju) oraz[1]

Bank Gospodarki Żywnościowej – zrzeszający ponad 1660 banków spółdzielczych. Monopolistyczna pozycja poszczególnych banków w wyznaczonych im sektorach gospodarki nie sprzyjała ich aktywizacji. W związku z tym w 1986 r. podjęto decyzję o powołaniu Banku Rozwoju Eksportu, który miał wprowadzić element konkurencji wobec krytykowanego monopolisty na rynku rozliczeń międzynarodowych – Banku Handlowego. Nowy bank miał formę spółki akcyjnej, jednakże akcje należały do jednostek państwowych mających formę spółek. BRE S.A. rozpoczął działalność z początkiem 1987 r.

Dalszy rozwój sytuacji wymusił konieczność rozbudowy powiązań rynkowych banków. W praktyce prowadziło to do odejścia od realizowanej do tej pory dosyć nieśmiało koncepcji partnerskich stosunków między bankami i przedsiębiorstwami, wprowadzonej w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych i przejścia do realizacji idei komercjalizacji działalności systemu bankowego, w tym także zasad udzielania kredytów. W konsekwencji musiało to prowadzić do odrzucenia podstawowej zasady socjalistycznej bankowości, jaką była idea monobanku. Nieuchronna stała się budowa sieci konkurujących ze sobą banków komercyjnych. Stąd też pierwszym krokiem na drodze likwidacji NBP jako monobanku, stało się wydzielenie z jego struktury powszechnych kas oszczędności i utworzenie Powszechnej Kasy Oszczędności – banku państwowego. Nastąpiło to w listopadzie 1987 r. z tym, że faktyczne wyodrębnienie majątkowe miało miejsce 1 stycznia 1988 r. Na mocy ustawy z 26 lutego 1982 r. o statucie NBP i uchwały nr 135 Rady Ministrów z dnia 7 września 1987 r. w sprawie nadania statutu Powszechnej Kasie Oszczędności – bank państwowy, rozpoczął się proces rozdziału oddziałów nowo powstałego banku od oddziałów NBP. Powołana została komisja, która dokonała podziału majątku NBP, jak również jego zobowiązań i wierzytelności pomiędzy PKO BP i NBP. Ostatecznie Powszechna Kasa Oszczędności – bank państwowy rozpoczynając działalność 1 listopada 1987 r. jako samodzielny bank, posiadała 353 oddziały, w tym 49 o charakterze wiodącym, 120 ekspozytur i 13.681 agencji w zakładach pracy, zatrudniając 24.226 osób. PKO bp przejął z NBP obsługę oszczędnościową i kredytową ludności, obsługę kredytową spółdzielni mieszkaniowych, jak również obsługę kredytową niektórych podmiotów gospodarczych.

[1] Por. E. Bogacka – Kisiel, J. Karwowski, Bankowość, cyt. wyd., s. 10.

Eurokarta

Eurokarta oraz Karta Visa Concerto są to międzynarodowe karty płatnicze z odroczonym terminem płatności (tzw. karty typu charge) wydawane odpowiednio w systemie Eurocard/MasterCard i Visa International, rozliczane w ciężar Eurokonta. Wystąpić o jedną z tych kart lub obie może jedynie osoba, która posiada Eurokonto systematycznie zasilane przez okres, co najmniej 3 miesięcy.

Dla Eurokarty i karty Visa Concerto przyznawany jest odnawialny, miesięczny limit wydatków. Jeśli Klient zdecyduje się na korzystanie z obu kart, limit ten będzie wspólny dla obu kart. Limit wydatków określa dopuszczalną kwotę zakupów lub wypłat gotówki, których można dokonać w ciągu miesiąca. Spłata zadłużenia następuje automatycznie w ciężar Eurokonta. Następnego dnia po rozliczeniu, limit wydatków zostaje odnowiony do pełnej wysokości.

Karty te charakteryzują się następującymi cechami:

  • umożliwiają dokonywanie płatności za towary i usługi wszędzie tam, gdzie widnieje znak Eurocard/MasterCard lub Visa,
  • wszystkie zakupy i wypłaty gotówki są rozliczane łącznie za okresy od 5 dnia danego miesiąca do 4 dnia następnego miesiąca włącznie,
  • w okresie 3 dni roboczych począwszy od pierwszego dnia nowego cyklu rozliczeniowego Bank obciąża Eurokonto łączną kwotą transakcji dokonanych przy użyciu kart w ostatnim cyklu rozliczeniowym oraz należnymi z tego tytułu prowizjami,
  • obie karty mają wspólny miesięczny limit wydatków wynoszący
    • od 1.000 zł do 5.000 zł dla Eurokonta Akademickiego,
    • od 1.000 zł do 13.000 zł dla standardowego Eurokonta i Eurokonta WWW,
    • od 1.000 zł do 15.000 zł dla Eurokonta Plus,
  • istnieje możliwość wystąpienia o dodatkowe karty dla współposiadaczy Eurokonta lub innej osoby wskazanej przez właściciela Eurokonta, w tym także dla osoby, która ukończyła 13. rok życia,

Bank oferuje również możliwość dodatkowego zabezpieczenia transakcji dokonanych kartami bez wiedzy i zgody klienta. Odpowiedzialność Banku może wtedy obejmować transakcje dokonane w ciągu godziny przed zastrzeżeniem karty.

Karta Pekao Orkiestra

Karta Pekao Orkiestra to klasyczna karta kredytowa wydana w systemie VISA. Pozwala ona na korzystanie z nieoprocentowanego kredytu nawet do 51 dni. Przede wszystkim jest to karta affinity, tzn. umożliwiająca proste i skuteczne wspieranie akcji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy – nie tylko od święta. Z każdą operacją na konto Fundacji wpływa złotówka od Państwa i złotówka od Banku Pekao SA. Ponadto na konto Fundacji Bank przekaże 50% opłaty rocznej za każdą kartę. Limit kredytowy karty ustalany jest indywidualnie i wynosi od 1.000 do 30.000 zł.

Posiadaczem karty kredytowej Pekao/Orkiestra może zostać osoba pełnoletnia, która: posiada adres stałego zamieszkania w Polsce, posiada zdolność kredytową do spłaty zadłużenia z tytułu operacji dokonanych kartą, złoży prawidłowo wypełniony wniosek o wydanie karty, dołączy do wniosku dokumenty potwierdzające źródło i wysokość uzyskiwanych dochodów oraz inne dokumenty wymagane przez Bank.

Co miesiąc posiadacz karty otrzymuje wyciąg, który zawiera zestawienie dokonanych operacji oraz wysokość naliczonych odsetek, prowizji i opłat wynikających z użytkowania karty.

W każdym miesiącu posiadacz karty jest zobowiązany spłacić jedynie 10% sumy zaciągniętego kredytu, jednak nie mniej niż 50 zł. Dokonanie minimalnej spłaty daje możliwość korzystania z pozostałego limitu kredytowego.

Jeżeli całe zadłużenie zostanie spłacone w terminie zapewniającym wpływ środków do Banku nie później niż do 21 dni od daty sporządzenia wyciągu, odsetki od operacji bezgotówkowych wykazanych w wyciągu nie zostaną pobrane.

Bank ponosi odpowiedzialność finansową za operacje dokonane przy użyciu kart po zgłoszeniu ich kradzieży lub zagubienia z wyjątkiem operacji dokonanych:

  • udostępnienia karty i/lub PIN osobom nieuprawnionym,
  • niedopełnienia obowiązku przechowywania karty i ochrony PIN z zachowaniem należytej staranności,
  • przechowywania karty razem z PIN,
  • niedopełnienia obowiązku niezwłocznego zgłoszenia Bankowi utraty lub zniszczenia karty,
  • niedopełnienia obowiązku niezgłoszenia niezgodności w zestawieniu operacji w terminie określonym w Regulaminie.

Za dodatkową opłatą Bank może udostępnić posiadaczowi usługę w ramach której przejmuje: pełną odpowiedzialność za operacje dokonane kartą od chwili jej zagubienia lub kradzieży.

Oprocentowanie kredytu w skali rocznej wynosi 25%.

Przy założeniu, że posiadacz karty dokonuje jedną operację bezgotówkową miesięcznie, limit kredytu udzielony jest w wysokości maksymalnej 30.000 zł, opłata za kartę wynosi 80 zł, powstałe zadłużenie zostaje spłacone po 12 miesiącach, natomiast naliczone odsetki spłacane są w comiesięcznych ratach pierwszego dnia miesiąca – rzeczywista stopa procentowa wynosi 28,46%.

Przy założeniu, że posiadacz karty dokonuje co miesiąc operacji bezgotówkowej w pierwszym dniu okresu rozliczeniowego w wysokości maksymalnej kwoty 30.000 zł, opłata za kartę wynosi 80 zł, powstałe zadłużenie zostaje spłacone w dniu wystawienia wyciągu – rzeczywista stopa procentowa wynosi 0,27%.

Opłaty i prowizje:

  • roczna opłata za kartę: 80 zł,
  • roczna opłata za kartę dodatkową: 40 zł,
  • prowizja od operacji bezgotówkowych: brak
  • prowizja od wypłaty gotówki w jednostce Banku: 5% wypłacanej kwoty, nie mniej niż 15 zł,
  • prowizja od pozostałych wypłat gotówki: 3,5% wypłacanej kwoty, nie mniej niż 4 zł,
  • opłata za opóźnienie w dokonaniu spłaty kwoty minimalnej: 40 zł,

opłata za zabezpieczenie operacji dokonanych kartą: 2,40 zł miesięcznie.

« Older entries