Instrumenty marketingu-mix w działalności banków

praca dyplomowa z Kielc

Działalność marketingowa obejmuje różne techniki i działania, dzięki którym przygotowana oferta uwzględnia przede wszystkim korzyści klienta.

W tym celu prowadzi się badania marketingowe, aby następnie przejść do planowania i dostarczenia usług stosownie do zidentyfikowanych i potencjalnych potrzeb. Planowanie działań banku wymaga sprecyzowania strategii marketingowej oraz wyznaczenia celów i instrumentów marketingowych.[1] Postępowanie marketingowe polega na oddziaływaniu na konkretny rynek odpowiednio ukształtowaną kompozycją marketingu-mix.

W praktyce marketingowej wyróżnia się cztery podstawowe elementy marketingu-mix: produkt, cenę, dystrybucję i promocję. W usługach bankowych te elementy są poszerzane o dodatkowy składnik – personel.

Tabela 1. Elementy marketingu-mix usług bankowych
ELEMENTY MARKETINGU-MIX USŁUG BANKOWYCH
PRODUKT CENA DYSTRYBUCJA PROMOCJA PERSONEL
·   oferta produktów

·   funkcje

·   cechy

·   korzyści

·   jakość

·   usługi dodatkowe

·   marża

·   metody ustalania cen

·   opłaty

·   prowizje

·   bonifikaty

·   kanały dystrybucji

·   lokalizacja

·   nowe formy sprzedaży

·   istotne punkty obsługi

·   sprzedaż osobista

·   reklama

·   promocja sprzedaży

·   public relations

·   publicity

·   system zatrudnienia

·   szkolenia

·   systemy motywacyjne

·   ocena kadry

Źródło: M. Trojak, „Instrumenty oddziaływania na rynek”, „Bank” 1998, nr 3.

Produkt

Produktem w koncepcji marketingu jest wszystko to co można oferować na rynku, a więc dobra materialne, usługi, idee, ludzie, organizacje, miejsce. Ponieważ warunkiem rynkowego sukcesu jest jego zdolność do zaspokajania określonych potrzeb, jest on również definiowany w marketingu jako zbiór korzyści dla nabywcy.[2]

Faktycznie więc konsumenci nie kupują dóbr czy usług, lecz płacą za konkretne korzyści i wartości przedstawionej oferty.

Na rynku bankowym mamy do czynienia z określoną kategorią produktu marketingowego tj. usługą bankową, której mogą towarzyszyć dobra materialne i inne usługi o mniejszym znaczeniu.

Produkt bankowy – jest to każda usługa oferowana klientowi odpłatnie lub nieodpłatnie (jako element wzbogacający pakiet usług dla określonej grupy klientów).[3]

O ofercie sprzedażowej banku mówimy wówczas, gdy przytaczamy odpowiednio zestawione i zaprezentowane usługi konkretnego banku adresowane do określonych segmentów klientów z myślą o ich potrzebach i oczekiwaniach.

Banki uniwersalne oferują różnorodnym klientom szeroki asortyment usług bankowych systematycznie go rozwijając.

Do klasycznych usług bankowych tworzących ofertę banków zaliczamy:[4]

  • usługi depozytowe;
  • usługi kredytowe;
  • usługi rozliczeniowe;
  • usługi związane z obsługą transakcji zagranicznych;
  • usługi w zakresie rynku kapitałowego;
  • usługi dodatkowe (np. doradztwo, wynajem skrytek, usługi ubezpieczeniowe).

Każdą usługę oferowaną przez bank należy odrębnie analizować, ponieważ może być ona przedmiotem odrębnego zainteresowania klientów, odgrywać określoną rolę w kształtowaniu stosunków z klientami, przynosić określony dochód pieniężny lub inny liczący się efekt.[5]

Funkcje usług bankowych:[6]

  1. Funkcje podstawowe – odzwierciedlają relacje między produktem a celem, któremu on służy i który uzasadnia jego istnienie, np.: w odniesieniu do oszczędności funkcją podstawową jest zachowanie wartości pieniądza w czasie i bezpieczeństwo przy przechowywaniu.
  2. Funkcje dodatkowe – odzwierciedlają relację między produktem a jego użytkownikiem np.: w przypadku lokat bankowych jest to łatwość korzystania z tego produktu, estetyka pomieszczeń bankowych, gdzie dokonuje się operacji, łatwy dostęp klienta do informacji o swoich lokatach itp.

Polityka kształtowania produktów powinna uwzględniać specyfikę działalności banku, charakter usług bankowych (działalność depozytowa, kredytowa, udział w rynku kapitałowym), charakter uczestników rynku finansowego (sektory: gospodarstw domowych, przedsiębiorstw, publiczny oraz finansowo-monetarny), a także specyfikę produktu, którym jest instrument finansowy. Polityka kształtowania produktów koncentruje się na kształtowaniu asortymentu, programu produktów (kształtowanie zyskowności przedsięwzięć i zabezpieczenie przyszłości banku) bądź na pojedynczych produktach (np. leasing).[7]

Cena

Cena – jest to suma wartości jaką nabywca musi przekazać by uzyskać korzyści wynikające z posiadania lub użytkowania produktu materialnego lub usługi.[8]

Polityka cenowa musi być skoordynowana z pozostałymi elementami marketingu-mix i odpowiadać kreowanemu wizerunkowi usługi. Musi być zgodna z oferowaną wartością usługi.[9]

Kształtowanie polityki cenowej banku jest procesem złożonym i powinno uwzględniać wiele czynników. Realizowana polityka cenowa powinna uwzględniać następujące kryteria:[10]

  • kryteria stabilności oraz stosowania jasnych dla klientów zasad ustalania cen na produkty bankowe;
  • kryteria elastyczności tj. możliwości dostosowania poziomu cen na produkty bankowe;
  • kryteria zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi;
  • kryteria nieopłacalności.

Podstawowe rodzaje cen bankowych to:[11]

  • wysokość oprocentowania kredytów;
  • wysokość oprocentowania depozytów;
  • opłaty i prowizje za czynności bankowe.

Dodatkowe elementy cenowe usług bankowych wynikające z warunków transakcji to:

  • terminy spłaty rat i odsetek od kredytów;
  • rabaty i bonifikaty;
  • bezpłatne lub częściowo płatne dodatkowe usługi oferowane wraz z usługą podstawową (np. ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków);
  • obniżenie opłat za czynności bankowe przy korzystaniu z określonej usługi.

Celem polityki cenowej banku jest ustalenie takich cen, które gwarantują rentowność jego działalności usługowej oraz wpływają na stabilizację lub wzmocnienie pozycji rynkowej banku. Decyzje banku w zakresie polityki cenowej zależą od:

  • czynników określających koszty wytworzenia usługi (np. zasoby własne banku i ich struktura, wielkość wkładów klientów, oprocentowanie kredytu refinansowego, wysokość obowiązkowych rezerw);
  • czynników określających warunki rynkowe (np. aktywność i siła konkurentów, stadium cyklu życia, w którym znajduje się dana usługa bankowa).

Sprzedaż usługi może nastąpić tylko wtedy, gdy wymogi cenowe banku kształtują się w granicach ofert cenowych konkurencji. Natężenie konkurencji może stanowić czynnik ograniczający swobodę wyboru ceny, zwłaszcza w grupie usług bankowych standardowych. Również znajomość zachowań nabywców, które odzwierciedlają elastyczność popytu na usługi ma ogromne znaczenie na rynku bankowym. Bank musi mieć dobre rozeznanie tych zachowań, aby ocenić wrażliwość poszczególnych usług na zmiany ceny. Jeśli popyt na usługi jest elastyczny to zmniejszenie ceny wywoła wzrost sprzedaży.

Rola jaką pełni polityka cenowa banku zależy od stadium życia produktu. Cena pełni znaczącą rolę w momencie wprowadzenia nowej usługi na rynek bankowy i plasowania jej w świadomości nabywców, jak również w stadium schyłkowym, w którym za pomocą ceny możemy wydłużyć cykl życia usługi (np. rezygnując z opłat).

Dystrybucja

W marketingu bankowym obszar decyzji związanych z wyborem sposobu dostarczenia konsumentom pożądanych przez nich usług oraz organizacją obsługi klientów nosi nazwę dystrybucji.

Ze względu na specyficzne cechy usług bankowych jest zasadne posługiwanie się określeniem „proces sprzedaży usług bankowych”, zwłaszcza w kontekście funkcji jakie pełnią placówki operacyjne banku.[12]

W marketingu bankowym sprzedajemy usługę, której dystrybucja jest równoczesna z jej powstaniem – produkt bankowy powstaje w kontakcie z klientem. W związku z tym sieć dystrybucji nie może się zajmować jedynie prostym pośrednictwem, lecz jest odpowiedzialna za wytwarzanie postrzeganej wartości produktu.[13]

W marketingu bankowym mamy do czynienia z dwoma podstawowymi sposobami sprzedaży:[14]

  • sprzedażą bezpośrednią – realizowaną przez pracowników banku w sieci placówek bankowych lub z wykorzystaniem bankomatów, telefonów, komputerów, sprzedaży pocztowej (wysyłkowej);
  • sprzedażą pośrednią, w której między bankiem a klientem występuje jeden lub kilku pośredników w dostarczaniu usług (np. agencje sprzedaży ratalnej).

Rysunek 1. Formy sprzedaży usług bankowych

Źródło: M. Pluta-Olearnik, „Marketing usług bankowych”, PWE, Warszawa 1999, s. 91

O wyborze kanału dystrybucji decyduje kilka czynników, z których najważniejsze to:[15]

  • segment klientów, którym oferujemy daną usługę;
  • cechy i funkcje danej usługi oraz jej cena;
  • zasoby własne banku;
  • systemy dystrybucji konkurencyjnych banków i innych instytucji finansowych.

Kanał dystrybucji powinien być dopasowany do potrzeb i preferencji określonej grupy klientów, np. ludzie młodzi preferują bardziej nowoczesne kanały dystrybucji, a klienci starsi tradycyjne metody obsługi. W praktyce okazuje się : im droższy i bardziej skomplikowany produkt, tym większa jest potrzeba osobistego kontaktu pracownika banku z klientem.

Na rynku usług finansowych dominują kanały bezpośrednie, co wynika ze specyfiki tychże usług. Wymagają one osobistego kontaktu pracownika banku z klientem. Podstawą długookresowych związków banku z klientem jest osobisty kontakt. W wyniku tego bezpośredniego kontaktu jest powstanie licznych sieci oddziałów.

Kanały pośrednie wykorzystuje się rzadziej. Niektóre rodzaje usług są oferowane przez pośredników, np.: usługi leasingowe, usługi maklerskie, doradztwo finansowe. Często banki korzystają z kanałów dystrybucji innych banków, szczególnie w operacjach obrotu pieniężnego.

[1] Por. G. Rytelewska, „Marketing…”, op.cit s. 291.

[2] M. Pluta-Olearnik, „Marketing usług…”, op.cit s. 61.

[3] B. Kołosowska, R. Nicholls, „Bankowość dla studentów”, PWE, Warszawa 1998, s. 225.

[4] M. Pluta-Olearnik, „Marketing usług…”, op.cit s. 62.

[5] B. Kosińska, „Ekonomika banku komercyjnego”, Poltext, Warszawa 1995, s. 95.

[6] Por. G. Rytelewska, „Marketing…”, op.cit s. 289.

[7] Por. G. Rytelewska, „Marketing…”, op.cit s. 291.

[8] A. Wiśniewski, „Marketing”, PWE, Warszawa 1996,  s. 35.

[9] P. Żurawik, W. Żurawik, „Marketing…”, op.cit s.191.

[10] Por. K. Markowski, „Konkurencja cenowa”, „Nasz Bank” 1997, nr 6, s. 3.

[11] M. Pluta-Olearnik, „Marketing usług…”, op.cit s. 81.

[12] M. Pluta-Olearnik, „Marketing usług…”, op.cit s. 89.

[13] K. Wiśniewski, „Dobór narzędzi marketingowych. Organizacja działań marketingowych w bankach”, Olimpus, Warszawa 1997, s. 3.

[14] M. Pluta-Olearnik, „Marketing usług…”, op.cit s. 90.

[15] B. Kołasowska, R. Nicholls, „Bankowość…”, op.cit s. 229.

Reklamy

Bank Credit Agricole – początki w Polsce

Bank Credit Agricole w Polsce zaczął działalność pod nazwą Lukas Bank.

Lukas Bank w 2003 roku uhonorowany został między innymi przez Rzeczpospolitą „Orłem Rzeczpospolitej 2003”, nagrodą za najbardziej efektywną instytucję finansową w kraju. Ponadto zajął on pierwsze miejsce w rankingu Przyjazny Bank, przeprowadzonego przez „Newsweek”. Bank ten cieszy się popularnością w Polsce.

Lukas e-Bank jest usługą internetową ww. banku. Oferuje on takie same możliwości, co tradycyjny oddział banku (z pominięciem jednak kredytów). Cały interfejs systemu tego banku jest bardzo przyjazny dla użytkownika. Wszystko jest bardzo czytelnie napisane, a prostota systemu jest jego dużą zaletą. Można pobrać wersję demonstracyjną ów systemu witryny banku, aby go przetestować na swoim komputerze osobistym. Pomoże to w zapoznaniu się z jego funkcjami. Interfejs systemu oferuje następujące funkcje : podgląd stanu konta; historia operacji konta; przelewy do dowolnego banku; założenie lokaty terminowej i dynamicznej (także negocjowaną przez Internet); składanie zleceń stałych, okresowych oraz jednorazowych; zamówienie i zastrzeganie karty płatniczej; awizowanie wypłaty; tworzenie listy odbiorców; pytania i odpowiedzi (komunikowanie się z bankiem). Ciekawą funkcją jest funkcja listy odbiorców, która umożliwia wpisywanie wielu odbiorców płatności. Jest to wygodne dla użytkownika – nie musi on za każdym razem wpisywać jego numeru konta, itp. Porównać można to do książki adresowej w kliencie poczty elektronicznej, gdzie po przypisaniu adresu e-mail pewnej osobie, nie musimy go pamiętać, a pamiętać tylko jego imię/nazwę instytucji.

Bank ten oferuje również cztery sposoby założenia konta. Pierwszy sposób odbywa się poprzez Internet. Klient po wypełnieniu wniosku on-line, przesyła go tym samym kanałem do banku, po czym rachunek zostaje otwarty. Drugim sposobem jest telefon – poprzez LukasLinię. Kolejnym jest poczta, zaś ostatnim tradycyjny oddział banku.

Najprostszym, internetowym rachunkiem rozliczeniowo-oszczędnościowym tego banku jest Lukas e-Konto[1]. Otworzenie i prowadzenie tego konta jest bezpłatne, jednak większość banków, dla tego typu produktów bankowych, może poszczycić się tym samym. Zaletą tego konta jest fakt, iż nie trzeba mieć stałych dochodów, żadnych wpływów, aby posiadać taki rachunek. Co jeszcze wyróżnia ten bank, to płacenie za token. Nie płaci się miesięcznej opłaty, a uiszczana jest roczna opłata za jego użytkowanie. Opłata ta wynosi 36zł. Jeśli klient nie wie czy będzie długo korzystał z ofert Lukas Banku, opłata ta jest bardzo niską, ponieważ w innych bankach zazwyczaj trzeba kupować na własność token, płacąc o wiele więcej. Dodatkowo zlecenia, wpłaty na konto zarówno w formie gotówkowej jak i przelewem są bezpłatne. Wraz z otwarciem konta, usługobiorca może poprosić bank o wydanie mu karty płatniczej Visa Elektron – oczywiście bezpłatnie (w trybie normalnym). Jeśli nie mamy regularnych wpływów, wówczas niestety obowiązkowe jest uiszczenie opłaty miesięcznej w wysokości 1 zł za użytkowanie karty. Płatności bezgotówkowe przy użyciu karty zarówno w kraju jak i zagranicą są bezpłatne, jednak jeśli chcemy pobrać pieniądze z bankomatu zagranicą, wówczas musimy zapłacić odpowiednią prowizję. Zwolnione od płacenia prowizji są tylko te osoby, które wybierają w kraju gotówkę z sieci bankomatów BZ WBK S.A oraz bankomatów przy oddziałach Lukas Banku. Pozostałe bankomaty pobierają prowizję.

Oprocentowanie rachunku wynosi 1,00 %[2] w skali rocznej (stopa zmienna, kwartalna kapitalizacja odsetek na rachunku).

Bezpieczeństwo pieniędzy na rachunku jest bardzo istotne. Lukas Bank zapewnia, iż nie ma możliwości, aby ich system został złamany przez osoby nieupoważnione. Na początku wejścia do systemu Lukas e-Banku osoba napotyka proces identyfikacji użytkownika, który składa się z trzech punktów. Po pierwsze klient musi mieć unikalny identyfikator, po drugie hasło dostępu i po trzecie token, który generuje 6-cio cyfrowe kody (60 sekund aktywne) dostępu. Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo przesyłanych danych, to Lukas e-Bank posługuje się protokołem szyfrującym SSL. Między przeglądarką klienta a serwerem banku wykorzystywane są najnowsze techniki kryptograficzne : algorytm symetryczny (128 bitowy), algorytm asymetryczny (z kluczem prywatnym i publicznym – 1024 bitowym – serwera banku), podpis elektroniczny. Trzeba podkreślić, że Lukas e-Bank jest bardzo dobrze przygotowany od strony bezpieczeństwa, co jest bardzo ważne dla każdego klienta.

Dodatkowymi zabezpieczeniami stosowanymi w tym internetowym banku są[3]:

  • Ponowna autoryzacja przy potwierdzaniu operacji finansowych,
  • Możliwość ustalania indywidualnych limitów kwotowych,
  • Aktywna kontrola i wykrywanie prób nieudanego logowania,
  • Monitoring nieaktywności klienta,
  • Zastrzeżenie tokena z chwilą zgłoszenia,
  • Certyfikat wydane przez VeriSign,
  • Zmiana hasła i identyfikatora,

Innym kontem w Lukas e-Banku jest e-Konto Pro.

[1] Wszystkie dane zawarte poniżej będą odnosić się do realizacji usług/transakcji poprzez sieć Internet, zatem nie będzie tu informacji na temat LukasLinii czy placówek banku (choć tymi kanałami także można realizować transakcje). To samo dotyczy ofert innych banków zawartych  tym rozdziale.

[2] dane obowiązują od dnia 13.07.2004r.

Rozwój bankowości elektronicznej

zakończenie pracy dyplomowej

Rozwój bankowości elektronicznej, a co za tym idzie internetowej, nie jest pozbawiony błędów. Braku odpowiedniego i wystarczającego bezpieczeństwa może odstraszać klientów. Problemem rozwoju bankowości internetowej w Polsce jest brak zaufania do banków.

Jak możemy wyciągnąć wnioski z ostatniego rozdziału tej pracy, banki internetowe (czy też banki oferujące usługi internetowe) w Polsce naprawdę mogą się pochwalić światowymi rodzajami zabezpieczeń. Dlatego nie ma podstaw bać się o środki w nim zgromadzone. Myślę, że najistotniejszym problemem bezpieczeństwa jest komputer użytkownika i jego odpowiednie zabezpieczenie. Społeczeństwo nie jest wystarczająco wyedukowane o Internecie oraz sposobom bronienia się przed zagrożeniami, jakie ta sieć stwarza.

Podsumowując pracę, chciałbym podkreślić, iż banki w Polsce sukcesywnie decydują się na poszerzenie sposobu dostępu do swojej oferty oraz do rachunków bankowych. Pobudza to konkurencyjność sektora bankowego oraz jest to pewnego rodzaju pójście z duchem czasu instytucjom finansowym, a także w znacznie lepszy i pełniejszy sposób zaspakajania potrzeby ich klientom. Usługi bankowe poprzez sieć Internet są skupiane na samym kliencie i jego potrzebach, a w mniejszym stopniu na produkcie (dlatego między innymi oferta internetowa banków jest bardzo podobna). Oczywiste jest to, iż bankowość internetowa nie oznacza całkowitego wyeliminowania tradycyjnych oddziałów banku – choć warto może zaznaczyć, iż słabnie pozycja tradycyjnych placówek. Niektóre osoby, szczególnie starsze, bardziej konserwatywne, nigdy nie przekonają się do tego typu bankowości. To samo dotyczy produktów skomplikowanych i droższych, przez co kanał dystrybucji będzie musiał być jak najkrótszy i jak najbardziej bezpośredni. Internet po prostu stanie się (i już to zrobił) jednym z atrakcyjnych kanałów dystrybucji produktów bankowych, a oferowanie przez banki różnych możliwości kontaktu z klientem jest jak najbardziej wskazane – to przecież klient wybiera, z którego kanału dystrybucji będzie korzystał.

Bank Zachodni WBK S.A.

Bank Zachodni WBK S.A. także wprowadził innowacyjne internetowe rachunki rozliczeniowo-oszczędnościowe. Podstawowym rachunkiem tego typu jest Konto24, które zarządzać można z każdego komputera osobistego (a także przez telefon stacjonarny, telefon komórkowy).

Otóż otwarcie rachunku odbywa się na 3 sposoby. Pierwszym z nich jest wypełnienie e-wniosku przez Internet, drugim zadzwonienie do Centrum Komunikacji banku, zaś trzecim udanie się do dowolnego oddziału banku BZ WBK S.A. Założenie rachunku odbywa się bezpłatnie, jednak aby posiadać konto musimy uiszczać miesięczną opłatę za prowadzenie konta w kwocie 6 zł. Jednak kwota ta może ulec pomniejszeniu, jeśli użytkownik karty płatniczej realizuje transakcje bezgotówkowe o większej wartości – gdy nie mniej niż 300 zł miesięcznie o 1 zł spada miesięczna opłata, gdy 700 zł – o 2 zł, zaś gdy ponad 1500 zł – o nawet cała opłatę za prowadzenie konta.

Wpłaty gotówkowe odbywają się bezpłatnie, zaś przelewy na rachunki innych banków są już odpłatne („Tani przelew” – 1zł). Następnie zlecenia stałe i zmienne są także podjęte opłatą kolejno 1,5 zł i 2,5 zł.

Nowy klient banku ma możliwość wyboru pomiędzy dwoma kartami płatniczymi – Visą Elektron lub Visą Maestro. Prowizja za pobranie gotówki w kraju z bankomatu BZ WBK S.A. odbywa się bezpłatnie, jednak w innym przypadku płaci się prowizję w kwocie 5 zł, niezależnie od wielkości pobieranych środków. Oczywistym faktem jest to, iż płaci się prowizję, gdy pobranie gotówki odbywa się zagranicą.

Oprocentowanie zmienne tego rachunku wynosi 0 %.

Po wizycie w systemie Lukas Banku, interfejs systemu bankowego banku BZ WBK S.A. za pośrednictwem, którego możemy zarządzać naszym rachunkiem jest trochę mniej czytelny. Występuje więcej objaśnień niż w Lukas e-Banku, co czasami trochę utrudnia użytkownikowi systemu zarządzanie swoim kontem.  Nie mniej jednak, można się do niego przyzwyczaić.

Poprzez internetowy dostęp do konta można prosto ze swojego komputera wykonywać takie operacje jak w przypadku omówionego wyżej Lukas e-Banku, jednak występują pewne różnice. W systemie BZ WBK S.A. mamy dodatkowo funkcje : zasilenie pre-paid, notowania kursów walut oraz przelewy walutowe (w tym SWIFT), funkcję uzyskiwania informacji na temat stanu rejestrów funduszy inwestycyjnych Arka, a także składania dyspozycji dotyczących rejestrów uczestnika tych funduszy. Zasilanie pre-paid jest zasilaniem telefonu komórkowego pracującego w systemie pre-paid (bez abonamentu). Przelew typu SWIFT pozwala na przelew na konkretny adres odbiorcy, nie zaś na konto bankowe.

Bezpieczeństwo, które w poprzednim podrozdziale Lukas Banku zostało opisane, znacząco się nie różni od stosowanego w BZ WBK S.A.. SmsKod jest rodzajem dodatkowego zabezpieczenia w tym banku. Jest to metoda na zatwierdzanie transakcji internetowych. Po wypełnieniu formularza o przelew w usłudze BZWBK Internet, system bankowy wysyła smsa z kodem, który wpisuje się w odpowiednim polu na witrynie internetowej w celu potwierdzenia transakcji.

Szyfrowanie przesyłanych danych jest szyfrowane protokołem SSL, tak jak to ma miejsce w Lukas e-Banku. Poza tym bank ten ma taki sam certyfikat – VeriSign.

Innymi rachunkami z dostępem do nich przez Internet są: Konto24 Prestiż, Konto24 Absolwent, Konto24 Plus, Konto24 X-tra Student i Konto24 Young. Wszystkie te rachunki należą do usług bankowości internetowej.

Idea banku wirtualnego

praca dyplomowa napisania 10 lat temu

Bank wirtualny to bank zdematerializowany, nie posiadający własnej, fizycznej placówki. Jak już zostało wspomniane powyżej, banki tego typu nie muszą zatrudniać wykwalifikowanych pracowników, budować oddziałów, przez co znacząco redukują koszta obsługi. Pozwala mu to na częste kreowanie swoim klientom ciekawej oferty. Z reguły cechuje je specjalizacja, którą najczęściej jest konto osobiste, bądź szersza oferta o charakterze (…) depozytowym[1]. Klientami banku wirtualnego są zazwyczaj osoby młode, ponieważ to one są przychylne innowacyjnym technikom, z których korzysta bankowość internetowa. Zarówno prowadzenie działalności internetowej przez bank jak i ludzie korzystający z jego oferty są zadowoleni. Największymi korzyściami dla klientów są :

  • Szybki dostęp do informacji finansowych – klient może odwiedzić bank nie wchodząc do jednego z jego oddziałów, a czynić to może na łamach np witryn internetowych. Ma możliwość wglądu w aktualny stan swoich rachunków bankowych o każdej porze. Człowiek nie będący jeszcze klientem banku może z domu, firmy zasięgnąć pełną informacje o banku i ewentualnie po utworzeniu swojego konta w nim, dokonywać wszelkiego rodzaju transakcji,
  • Oszczędzanie czasu oraz ograniczenie bezpośrednich kontaktów z oddziałem banku – brak kolejek, brak osoby pośredniczącej transakcji, czyli pracownika banku; nie tracimy czasu na dojazd do placówki banku. Mamy zatem do czynienia ze spełnionym – ostatnio popularnym – powiedzeniem, że “czas to pieniądz”. Komputeryzacja systemu bankowego polega bowiem na tym, że mamy całodobowy dostęp do naszego rachunku. Oszczędzamy czas i pieniądze ze względu na brak konieczności ręcznego wypełniania dokumentów i zleceń bankowych.
  • Przyśpieszenie strumieni pieniężnych – szybkość przygotowywania dokumentów elektronicznych oraz samej realizacji transakcji (wszystko dzieje się niemal w trybie natychmiastowym),
  • Mniej dokumentów do wydruku – wykorzystywane są dokumenty elektroniczne, zatem nie ma konieczności drukowania (przygotowywania) transakcji oraz udokumentowania (podpis) dokonania jej na papierze. Służy do tego podpis elektroniczny. Oszczędza to koszty drukowania oraz czas.
  • Większe bezpieczeństwo – bezpieczeństwo danych, stoi na najwyższym poziomie. (Prawie) Niemożliwością jest dostęp osoby niepowołanej do naszego rachunku. Nie jesteśmy narażeni na kradzież gotówki, papierów wartościowych czy ważnych dokumentów bankowych.
  • Nowe produkty bankowe, powstanie których za pomocą tradycyjnych mediów byłoby niemożliwe lub trudne do zaprezentowania przez bank.

 

Jak powyżej zostało napisane, pojawienie się zjawiska bankowości internetowej (szczególnie banków w pełni internetowych) nie jest tylko przydatne dla klienta, ale także wygodne i korzystne dla samego banku. Korzyściami dla banku są:

  • Szybsza obsługa klienta – komputery działają szybciej niż człowiek i dlatego systemy bankowości internetowej także przewyższają szybkościowo pracowników banku.
  • Możliwość dopasowywania ofert do klienta – klient realizując transakcje poprzez internet daje możliwość bankowi zbierania o nim informacji i jego indywidualnych preferencji. Dzięki temu bank może dopasowywać swoje oferty do klienta, przez co staje się jego doradcą.
  • Zaoszczędzenie kosztów związanych z budową nowych oddziałów – zbudowanie oddziału banku w dobrym miejscu dla klienta prawie zawsze wiąże się z ogromnymi kosztami finansowymi. Alternatywą tego jest utworzenie serwerów wirtualnych, z których klienci mogą korzystać z każdego miejsca oraz o każdej porze pod warunkiem, że mają do dyspozycji komputer z dostępem do Internetu.
  • Zredukowanie kosztów obsługi klienta – redukcja kosztów działalności banku; nie ma potrzeby zatrudniania wielu osób obsługujących klientów. Przyjazny system bankowości internetowej (elektornicznej także) pozwala na miłą obsługę klienta. Człowiek czasami może mieć zły humor, źle się czuć przez co klient może zostać potraktowany niemiło, zaś komputer to maszyna, która “zachowuje się” tak, jak bank tego chce, a zawsze chce jak najlepiej dla swojego klienta.
  • Eliminacja niebezpieczeństwa przestępstw związanych z obrotem gotówką – dzięki elektronice nie ma na przykład fałszerstwa dokumentów bankowych.

Poprzez rozszerzenie swojej oferty o nowy kanał dystrybucji produktów bankowych, banki zaspakajają wymagania klientów, a także one czerpią z tego liczne korzyści – jak widać powyżej.

Działalność tego rodzaju banków nie wymaga zaangażowania doświadczonej kadry, jak to ma miejsce w placówkach banków tradycyjnych. Oferta kredytowa nie może być zautomatyzowana. Potrzebni są do tego pracownicy, którzy rozpatrzą wniosek kredytowy i poczynią odpowiednie czynności. Natomiast jeżeli chodzi o ofertę depozytową oraz lokacyjną, to procesy te mogą być sterowane automatycznie przez system komputerowy.

SFNB, czyli Security First Network Bank, był pierwszym bankiem w pełni wirtualnym. Pojawienie się tego banku na rynku datowane jest na 18 października 1995 roku i miało to miejsce w Stanach Zjednoczonych. Bank ten powstał z inicjatywy dwóch krewnych: Michaela McChesney’a, szukającego nowych zastosowań dla stworzonego przez jego firmę bezpiecznego systemu operacyjnego SecureWare, i Jamesa Mahana, szefa niewielkiego banku Cardinal Banccshares, który zastanawiał się, czy nie da się w sektorze bankowym powtórzyć sukcesu dwóch amerykańskich adwokatów, którzy zaoferowali w sieci pośrednictwo w procedurach imigracyjnych i otrzymali ponad 30 tysięcy odpowiedzi[2].

Bank ten był jedynym bankiem dopuszczonym przez nadzór bankowy oraz FDIC (Federal Deposits Insurance Company), wykorzystując Internet jako kanał dystrybucyjny. Działo się tak za sprawą zaadaptowania ww. bezpiecznego systemu operacyjnego. Sukces, jakim jest pozyskanie 10 tysięcy klientów w jeden rok, był skutkiem oferty tego banku, gdyż oferował on wysokie oprocentowanie depozytów. Z chwilą upłynięcia roku działalności banku, łączna suma depozytów sięgała prawie 41 milionów dolarów. Ciekawe jest to, iż zainteresowane oprogramowaniem SecureWare były inne banki i niewiele brakowałoby (gdyż zastanawiano się nad tym), żeby SFNB zrezygnował z bankowości skupiając się na produkowaniu oprogramowania zabezpieczjącego systemy operacyjne.

Pięć lat musiała Polska poczekać, aby w końcu wejść w grono państw, które mogły poszczycić się posiadaniem w pełni wirtualnego banku. 27 listopad 2000 rok to dzień, w którym mBank został utworzony z inicjatywy BRE Banku.

Jeszcze później bankowość internetowa miała swój początek w Japonii. Od początku roku 2001 roku działa Japan Net Bank. Szefem pierwszego internetowego banku w Japonii jest najmłodszy (wówczas) wśród japońskich prezesów Yoshikyuki Miyai, co także jest interesujące. Na początku swojej działalności większością klientów byli ludzie młodzi, a przyciągało ich między innymi :

  • wysokie oprocentowanie depozytów (terminowych), które były ponad 2 razy wyższe niż w bankach tradycyjnych (0,15% do 0,40%)
  • niższe opłaty i prowizje (około 40% stawek rynkowych)[3]

Tanie wykonywanie swoich usług bank mógł dokonywać dzięki niskim kosztom. Bank ten zatrudniał na początku około 100 osób, z czego połowę stanowiły osoby zatrudnione na niepełny etat, pracujące w tzw. call centers[4]. Posiadał on jedno biuro, zaś niektóre z usług wykonywał za niego bank Sakura, jeden ze współwłaścicieli. Każdy wie, iż Japonia fascynuje się elektroniką – to właśnie tam pierwsze ukazują się światłu dziennemu najnowsze telefony, komputery i inne technologiczne nowości. Dlatego też popularne były i są bankomaty, a bankowość internetowa była w 2001 roku kolejną nowinką, obok której ludzie nie przeszli obojętnie.

[1] Arkadiusz Jurkowski “Materiały i studia. Zeszyt nr 125 – Bankowość elektroniczna”, s.61, NBP, Warszawa , Czerwiec 2001r.

[2] Jakub Grzechnik, “Bankowość Internetowa”, s.57, Internetowe Centrum Promocji, Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk, 2000r.

[3] Wszystkie dane odnośnie JNB są z miesiąca sierpnia 2001 roku.

[4] “Prawo Bankowe”, artykuł “Początki bankowości internetowej w Japonii”, nr 7/8 (47/48), lipiec/sierpień 2001r.

Formy bankowych rozliczeń pieniężnych

Wśród dyspozycji udzielanych bankowi można rozróżnić dyspozycje gotówkowe i bezgotówkowe. Dyspozycją gotówkową może być czek gotówkowy lub dowód wpłaty na rachunek bankowy.

Czek gotówkowy to czek, w którym wystawca (dłużnik) upoważnia trasata (bank) do obciążenia jego rachunku określoną w czeku kwotą oraz wypłacenia tej kwoty okazicielowi (czek gotówkowy na okaziciela) lub osobie imiennie w czeku wskazanej (imienny czek gotówkowy). Czek gotówkowy może być przedstawiony do zapłaty w innym banku, ale jedynie wówczas, gdy trasat przekaże uprzednio do tego banku odpowiednie środki.[1] Rozliczenia za pomocą czeku gotówkowego prezentuje rys. 1.

Rys. 1. Realizacja czeku gotówkowego

Źródło: Z. Krzyżkiewicz, Rozliczenie pieniężne – vademecum bankowe, Poltext, Warszawa 1999, s. 32.

Rozliczenia bezgotówkowe są popularną formą rozliczeń pieniężnych między jednostkami gospodarczymi ze względu na obowiązek posiadania przez nie rachunku bankowego i obowiązek wykazywania obrotów. Rozliczenia bezgotówkowe stają się coraz bardziej rozpowszechnioną formą rozliczeń pieniężnych dotyczących osób fizycznych ze względu na bezpieczeństwo obrotu pieniężnego a także z powodu ułatwień, jakie daje ten sposób rozliczeń.[2]

Rozliczenia bezgotówkowe są przeprowadzane za pomocą:

  1. polecenia przelewu,
  2. polecenia zapłaty,
  3. czeku rozrachunkowego,
  4. akredytywy,
  5. karty płatniczej,
  6. rozliczeń planowych,
  7. okresowych rozliczeń saldami.

Charakterystyczne cechy rozliczeń transakcji skłaniają uczestników tych operacji do wyboru określonej formy rozliczeń.[3]

Polecenie przelewu jest najpopularniejszą i uniwersalną formą rozliczeń bezgotówkowych. W zasadzie wszystkie rodzaje rozliczeń można przeprowadzać w tej najprostszej formie. Polega ona na wydaniu bankowi dyspozycji przelania określonej kwoty z rachunku bankowego płatnika na wskazany przez niego rachunek w dowolnym banku. Z polecenia przelewu mogą korzystać wszystkie osoby prawne i fizyczne posiadające rachunek bankowy.

Od stycznia 1998 r. bank jest zobowiązany do określenia w umowie rachunku bankowego terminów realizacji zleceń posiadacza rachunku i prowizji bankowych związanych m.in. z przelewami. Wyraźnie jest też stwierdzone, że bank ponosi odpowiedzialność za szkody spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem polecenia.[4]

—-

[1] L. Góral, M. Karlikowska, K. Koperkiewicz-Mordel, Polskie Prawo Bankowe, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2001, s. 153.

[2] W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 162.

[3] W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 163.

[4] Z. Dobosiewicz, Bankowość, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2003, s. 319.

Klasyfikacja produktów bankowych

kontynuujemy prezentację pracy magisterskiej z Rzeszowa

Portfel produktów bankowych wiąże się ściśle z wybranymi segmentami rynku i obsługiwanymi klientami, a zatem wynika z misji i strategii banku. Zakres usług w zakresie działania banku oznacza mniejsze lub większe zróżnicowanie proporcji w poszczególnych rodzajach działalności.

Cechą charakterystyczną banków jest to, że przy wprowadzaniu nowego asortymentu dąży się do zróżnicowania oferowanych usług nie likwidując innych. Banki oferują pakiety usług i produktów umożliwiających klientowi wygodne i nowoczesne zarządzanie pieniędzmi.

Banki najczęściej oferują następujące rodzaje produktów i usług:

  • kredyty:

– krótkoterminowe udzielane na okres do 1 roku,

– średnioterminowe udzielane od 1 do 3 lat,

– długoterminowe z terminem spłaty powyżej 3 lat, w tym:

– dyskontowy,

– akceptacyjny,

– hipoteczny,

– lombardowy,

  • pożyczki pieniężne,
  • faktoring,
  • leasing,
  • gwarancje bankowe i poręczenia,
  • lokaty:

– krótkoterminowe 7, 14 dniowe i 1, 2, 3, 6 miesięczne,

– długoterminowe 12, 24 miesięczne,

  • akcje, obligacje,
  • wkłady oszczędnościowe – rachunki oszczędnościowo – rozliczeniowe (konta osobiste), rachunki czekowe, rachunki call, rachunki bankowe, rachunki bieżące z kartami kredytowymi,
  • obrót dewizowy (realizacja zagranicznych zleceń, przekazów, czeków bankierskich, podróżniczych), walutowe rachunki oszczędnościowo – rozliczeniowe skup i sprzedaż walut (kantor),
  • obrót gotówkowy, bezgotówkowy (wpłaty, wypłaty), bezpośrednia usługa bankowa (direct banking), domowe usługi bankowe (home banking),
  • depozyty automatyczne, certyfikaty depozytowe,
  • bony oszczędnościowe,
  • bankowe papiery wartościowe, ich przechowywanie oraz wykonywanie zleceń związanych z emisją papierów wartościowych,
  • obrót wierzytelnościami pieniężnymi,
  • udostępnianie skrytek sejfowych,
  • zarządzanie funduszami emerytalnymi,
  • usługi konsultacyjno – doradcze, poradnictwo finansowe świadczone klientom,
  • realizacja akredytyw,
  • usługi maklerskie i inne usługi finansowe[1].

Dobór produktów i usług oferowany w banku wiąże się ściśle z grupami klientów, do których są one adresowane i z ich potrzebami, a nie tylko ogranicza się do oferowania klientom świadomie i celowo wybranych produktów, ale także do właściwego określania środowisk, do których powinna być kierowana oferta.

W działaniach tych chodzi nie tylko o pozyskanie nowej klienteli, ale również o utrwalenie i rozszerzenie współpracy z obecnymi klientami.

[1]W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 109-321.

Pożyczka w Eurokoncie

praca magisterska z zeszłego miesiąca

Pożyczka udzielana jest właścicielowi lub współwłaścicielowi Eurokonta, który posiada stałe miejsce zamieszkania na terenie Polski, posiada Eurokonto od co najmniej 3 miesięcy (do okresu posiadania Eurokonta może być zaliczony okres posiadania innego rachunku o charakterze bieżącym, prowadzonego przez Bank Pekao S.A., przekształconego w Eurokonto) oraz przestrzegał warunków umowy rachunku.

Wypłaty w ramach pożyczki nie różnią się od wypłat z Eurokonta. Gotówkę można wypłacać w Oddziałach Banku Pekao S.A. i w bankomatach. Klient decyduje, kiedy i ile pieniędzy wypłacić z rachunku i na jaki cel je przeznaczyć. Pożyczka w Eurokoncie to źródło finansowania nie tylko codziennych zakupów, lecz również większych inwestycji.

Charakterystyka pożyczki w Eurokoncie

  • pożyczka ma formę warunkowej, odnawialnej linii kredytowej, gdzie każda spłata powoduje odnowienie przyznanego limitu o kwotę dokonanej spłaty,
  • umowa podpisywana jest na okres 12 miesięcy,
  • w trakcie trwania umowy można wnioskować o podwyższenie limitu,
  • odsetki od wykorzystanej kwoty pożyczki Bank pobiera na koniec każdego miesiąca i liczone są one za okres od dnia powstania zadłużenia do dnia poprzedzającego jego spłatę,
  • uruchomienie pożyczki następuje po podpisaniu umowy z posiadaczem Eurokonta,
  • limit pożyczki stanowi wielokrotność 100 zł i jest ustalany indywidualnie na podstawie analizy wysokości i regularności wpływów na rachunek.

Wniosek o pożyczkę w Eurokoncie można złożyć w dwojaki sposób: telefonicznie pod numerem 0-801 365 365, jeśli klient posiada Eurokonto przez minimum 3 miesiące (wymóg ten nie dotyczy posiadaczy Eurokonta VIP) lub jeśli do okresu posiadania Eurokonta będzie zaliczony okres posiadania innego rachunku o charakterze bieżącym prowadzonego przez Bank, osobiście w oddziale Banku Pekao SA.

Wraz z wnioskiem o udzielenie pożyczki w Eurokoncie konieczne jest przedstawienie zaświadczenia o zatrudnieniu.

Warunki udzielania pożyczki w zależności od odmiany Eurokonta

Eurokonto Junior i Eurokonto OK. nie ma możliwości korzystania z pożyczki

Eurokonto Akademickie

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 6 miesięcy

Eurokonto Standard

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Eurokonto Plus

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Eurokonto VIP

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł (40.000 zł przy dochodach wyższych niż 9.000 zł netto miesięcznie)
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany telefonicznie lub
    • Oddział – wniosek składany osobiście
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Eurokonto Prestiż

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 40.000 zł (100.000 zł w przypadku dodatkowych zabezpieczeń)
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • wniosek przyjmowany jest przez doradcę bankowego
  • termin podpisania umowy: uzgodniony z Klientem przez doradcę bankowego
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 1 miesiąc

Eurokonto Business

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 70.000 zł
  • więcej szczegółów można znaleźć na stronie Eurokonto Business

Eurokonto WWW

  • maksymalna wysokość limitu pożyczki: 15.000 zł (dla Klientów o statusie VIP limit pożyczki może być wyższy)
  • jednostki przyjmujące wniosek
    • Centrum Bankowości Elektronicznej – wniosek składany za pośrednictwem Internetu
  • termin podpisania umowy: 7 dni od daty złożenia wniosku (w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak wydłużenie czasu uzyskania odpowiedzi z baz danych, gdy konieczny będzie kontakt z innym bankiem, możliwe jest wydłużenie terminu podpisania umowy)
  • okres prowadzenia rachunku o charakterze bieżącym uprawniający do ubiegania się o pożyczkę: 3 miesiące

Opłaty i prowizje

  • Pożyczka w Eurokoncie standardowym, Eurokoncie Plus, Eurokoncie VIP, Eurokoncie Prestiż i Eurokoncie WWW (opłata za udzielenie, prolongowanie, podwyższenie limitu: 1,8%, min. 60 zł),

Pożyczka w Eurokoncie Akademickim (opłata za udzielenie, prolongowanie, podwyższenie limitu: od 0,3%, min. 5 zł).

Istota i funkcjonowanie rachunków bankowych

praca magisterska z Rzeszowa

Nawiązanie współpracy z bankiem rozpoczyna się otwarciem rachunku bankowego, który potocznie nazywany jest także kontem bankowym. Posiadanie rachunku bankowego włącza jego właściciela w system rozliczeń pieniężnych obejmujący cały kraj, a także umożliwia korzystanie ze wszystkich usług własnego banku i współpracujących z nim innych banków. Osoby fizyczne i prawne mają całkowitą swobodę wyboru banku, w którym zamierzają otworzyć rachunek. Ich wybór może być podyktowany względami wygody komunikacji lub specjalizacją banku.[1]

Umowa o otwarcie rachunku bankowego ma charakter cywilnoprawny, a umawiające się strony są równorzędnymi partnerami. Cywilnoprawny charakter umowy podkreśla swobodę wyboru banku, w którym klient może otworzyć rachunek. W umowie rachunku bankowego bank zobowiązuje się do przechowywania środków pieniężnych posiadacza rachunku oraz do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych. Jednostki gospodarcze dokonują za pośrednictwem banków rozmaitych operacji rozliczeniowych, korzystają z kredytów, deponują lokaty terminowe, gromadzą fundusze o różnym przeznaczeniu i w związku z tym mają z reguły więcej niż jeden rachunek bankowy. Rachunki bankowe mają różny charakter ze względu na ich przeznaczenie i treść ekonomiczną ewidencjonowanych na nich operacji.[2]

Instytucję rachunku bankowego regulują przepisy kodeksu cywilnego i prawa bankowego. Na ich podstawie opracowano w poszczególnych bankach wewnętrzne regulaminy, określające szczegółowo stosunki między klientami a bankiem, dotyczące prowadzenia rachunków bankowych. Regulaminy mogą różnić się w szczegółach pomiędzy różnymi bankami, ale uregulowane ustawowo zasady ogólne są identyczne we wszystkich bankach. Bank ma obowiązek zapoznania klienta z regulaminem przed zawarciem umowy rachunku bankowego.[3]

Rachunki bankowe są numerowane jednolicie, a każdy rachunek ma swój indywidualny numer. Od roku 2001 polskie banki zastąpiły dotychczasową numerację nowymi numerami, zgodnie z wymaganiami Unii Europejskiej – wg Międzynarodowego standardu IBAN – Identification Bank Account Number. Numer rachunku składa się z trzech elementów:

  • liczba kontrolna,
  • numer oddziału banku,
  • identyfikacja klienta i rachunku

np. 47 – 10201013 – 122670198

Numer rachunku jest niejako skrótem adresu bankowego, więc dokładne wypełnianie dokumentów bankowych należy bezwzględnie przestrzegać kolejności i ścisłości numeracji. W przypadku zamknięcia rachunku banki przez dłuższy czas nie przydzielają tego numeru porządkowego innym klientom.[4]

Rachunkiem dysponują tylko osoby upoważnione, których wzory podpisów złożono w banku. W ściśle określonych sytuacjach mogą być dokonywane księgowania z inicjatywy banku, ale może on dysponować rachunkiem klienta tylko w określonych przypadkach. Bank może pobierać bez dyspozycji klienta odsetki i opłaty lub przeprowadzać storna mylnych księgowań, wynikłych z jego winy. Podobnie niektóre księgowania dotyczące operacji kredytowych mogą być, na zasadzie umowy, dokonywane z inicjatywy banku. Bez dyspozycji klienta pokrywane są zobowiązania wynikające z tytułów wykonawczych (sądowych i administracyjnych). Właścicielem środków  i jedynym ich dysponentem jest posiadacz rachunku.

O przebiegu księgowań klient banku jest informowany za pomocą wyciągu z rachunku. Przy każdej zmianie stanu rachunku otrzymuje wyciąg przedstawiający dokonane księgowania i wysokość salda na początek i koniec dnia. Do wyciągu dołączone są dowody w postaci odcinków własnych poleceń przelewu, odcinków przelewów otrzymanych, dowody wpłat gotówkowych własnych lub osób trzecich itp.

W przypadku stwierdzenia różnic powinien on poinformować o tym bank i dążyć do uzgodnienia zapisów. Wyciąg z rachunku jest jedyną formą informowania klienta o obrotach i stanie rachunku. Klient może otrzymać w oddziale informację ustną, ale po uprzednim wylegitymowaniu się i udowodnieniu odpowiednich uprawnień, banki nie udzielają takich informacji telefonicznie.

Banki mają obowiązek przestrzegania tajemnicy obrotów i stanów rachunków bankowych, w tym udzielanych kredytów. Jednak mogą one przekazywać sobie nawzajem informacje o udzielanych kredytach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie potrzebnym w związku z udzielaniem kredytów, poręczeń i gwarancji bankowych. Natomiast nie mogą być udzielane informacje dotyczące wkładów oszczędnościowych osób fizycznych, chyba, że zażąda ich sąd lub prokurator oraz w innych szczegółowo określonych przypadkach (np. postępowania spadkowego).[5]

[1] Z. Krzyżkiewicz, Rozliczenie pieniężne – vademecum bankowe, Poltext, Warszawa 1999, s. 64.

[2] W.L. Jaworski, Z. Krzyżkiewicz, B. Kosiński, Banki, rynek, operacje, polityka, op. cit., s. 344.

[3] Tamże, s. 346.

[4] W. L. Jaworski ( red.), Bankowość. Podręcznik akademicki, Poltext, Warszawa 2001, s. 310.

[5] J. Grzywacz, Współpraca przedsiębiorstwa z bankiem, Difin, Warszawa 2003, s. 75.

« Older entries